Za zgodą Pana dr Krzysztofa Skłodowskiego prezentujemy udostępnioną nam biografię:
Hołubowicz Antoni ps. „Wierzba”, ur. 2 VIII 1898 roku w Gibach, syn Ignacego i Józefy z Nowalskich. Ukończył trzy oddziały szkoły początkowej, a następnie mieszkał „przy rodzicach”. Od 25 V do 1 IX 1919 roku był członkiem komendy lokalnej POW Nr 4 „Posejnele”. W życiorysie złożonym w Komisji Kwalifikacyjnej POW napisał: „Do P.O.W. wstąpiłem przy końcu maja 1919 r. składając przysięgę na ręce komendanta lokalnego ob. Szyryńskiego Piotra. Na tajne ćwiczenia chodziłem do lasu koło wsi Posejnele. Na mobilizację P.O.W. stawiłem się we właściwym czasie. Z początku zostałem przeznaczony do taboru i dowoziłem peowiaków do Sejn, następnie brałem udział przy rozbrajaniu Litwinów w Gibach i okolicy. Z P.O.W. wystąpiłem z chwilą likwidacji akcji czynnej”. W 1920 roku został powołany do odbycia obowiązkowej służby wojskowej w 66 Pułku Piechoty, a później przeniesiony do 64 Pułku Piechoty i wraz z nim brał udział m.in. w walkach pod Łomżą i Ostrołęką w końcu lipca i sierpniu 1920 roku. W 1921 roku został zdemobilizowany. W okresie międzywojennym rolnik w Gibach. 25 XI 1925 roku ożenił się w Sejnach z Anną z Andruczyków (ur. ok. 1904 roku w Gibach), córką Wiktora i Karoliny z Miszkielów.
Opracował Krzysztof Skłodowski.
Pan Stanisław Jachimowicz sprawdził napis na pomniku mogiły Antoniego Hołubowicza, położonej na Nowym Cmentarzu w Sejnach i przekazał, że Antoni Hołubowicz zmarł 25 maja 1964 r. w wieku 65 lat. Biorąc pod uwagę datę urodzenia 2 sierpnia 1898 r. widzimy, że Antoni Hołubowicz w chwili śmierci nie miał 66 lat ukończonych (zabrakło do tego blisko 2,5 miesiąca), a właśnie 65.
2.07.2026 r.
Pan Stanisław Jachimowicz dowiedział się od rodziny Antoniego Hołubowicza o zaginięciu jego syna po aresztowaniu przez Niemców w czasie II wojny światowej. Z relacji rodziny oraz ze strony straty.pl możemy zebrać trochę informacji o jego losie. Stanisław Hołubowicz urodził się 17 października 1926 r. w Gibach, był synem Antoniego. Przygotowywał się do zawodu szewca. Został aresztowany przez Niemców w marcu 1943 r. i wywieziony na roboty przymusowe. Po ośmiu miesiącach przewieziono go do obozu w Tylży. Następnie był więźniem niemieckiego obozu koncentracyjnego GROSS-ROSEN, z którego 10 lutego 1945 r. został przewieziony, jako więzień polityczny, do obozy Buchenwald. Jego numerem obozowym była liczba 127129. Nie znamy dokładnej daty śmierci. Prawdopodobnie zginął w niemieckim obozie koncentracyjnym Buchenwald przed jego wyzwoleniem 11 kwietnia 1945 r. przez wojska amerykańskie w dniu wyzwolenia lub po wyzwoleniu (ośmiu polskich więźniów zmarło w wyzwolonym już obozie z wyczerpania). Nie wykluczone, że mógł zginąć z bronią w ręku w dniu wyzwolenia obozu. W obozie Buchenwald działał ruch oporu, który był nawet wyposażony w broń palną. W zorganizowanym w obozie powstaniu więźniowie przejęli strażników i niemieckie dowództwo obozu tuż przed przyjściem z odsieczą wojsk amerykańskich, wezwanych przez inż. Gwidona Damazyna – polskiego więźnia – telegrafistę. Okoliczności śmierci Stanisława Hołubowicza niestety nie są obecne możliwe do ustalenia na bazie posiadanej przez nas wiedzy.
Opracowała Irena Kasperowicz-Ruka na podstawie informacji, otrzymanych od Pana Stanisława Jachimowicza oraz na podstawie wskazanych źródeł1.
1https://straty.pl/szukaj-osoby.php, https://pl.wikipedia.org/wiki/Buchenwald_(KL)