Moroz, Józef (1899 – 1945, w Obławie Augustowskiej)

Józef Moroz, ur. 30 III 1899 roku w Gibach, syn Michała i Ludwiki. Uczęszczał do szkoły elementarnej. Następnie pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa. Od 1918 roku współpracował z POW, „dostarczając […] broń niemiecką skradzioną”, przez co musiał się ukrywać. 14 I 1919 roku „z bronią w ręku” wraz z grupą peowiaków z Gib dołączył do oddziału POW pod dowództwem Narcyza Misiewicza i Antoniego Józefa Wołągiewicza, który maszerując z „Okręgu Olickiego”, zatrzymał się na postój w Gibach. Następnie wraz z nim przekradł się lasami przez placówki niemieckie, dotarł do Zambrowa i 10 I 1919 roku (w niektórych dokumentach podawana jest data 20 I 1919) wstąpił jako ochotnik do 2 kompanii 1 Suwalskiego Pułku Strzelców (później 41 Suwalski Pułk Piechoty). 15 IX 1919 roku został mianowany starszym szeregowym. Brał udział w walkach pod Lidą, w obronie Wilna, pod Mińskiem, Kijowem, Grodnem i Warszawą. W czasie walk pod Modlinem został ranny w prawe udo. 29 XI 1921 roku został przesunięty do batalionu zapasowego celem demobilizacji i zwolniony do rezerwy. Powrócił do Gib, gdzie pracował w gospodarstwie. Należał do Związku Rezerwistów RP. We wrześniu 1939 roku został zmobilizowany jednak nie wziął udziału w walkach. W czasie okupacji nie działał w konspiracji. W drugiej połowie lipca 1945 roku został zatrzymany w domu przez Sowietów w ramach Obławy Augustowskiej, wywieziony i następnie zamordowany w niewyjaśnionych do dzisiaj okolicznościach. Był żonaty. W 1938 roku jego wniosek o odznaczenie Medalem Niepodległości został odrzucony „z powodu braku pracy niepodległościowej”. Był wyróżniony odznaką Dywizji Litewsko-Białoruskiej i odznaką Wilno – Wielkanoc 1919.

Opracował Krzysztof Skłodowski.

Dodaj do zakładek Link.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *