Za zgodą Pana dr Krzysztofa Skłodowskiego prezentujemy udostępnioną nam biografię:
Borowski Bronisław ps. „Mały”, ur. 15 I 1901 roku w Rutce Pachuckich w gminie Krasnopol, syn Józefa i Anieli z Pachuckich. W 1903 roku wraz z rodzicami wyjechał do USA, gdzie jego ojciec pracował jako górnik. Uczęszczał do prywatnej polskiej szkoły początkowej, kończąc jeden oddział. W 1912 roku wrócił z rodzicami do kraju i zamieszkał w Polesiu w gminie Sejwy. Uczęszczał wówczas do szkoły początkowej w Smolanach i ukończył dwa oddziały. Był członkiem POW od 1 VI do 15 XI 1919 roku (w innym dokumencie od 10 VII 1919 roku). Wziął udział w powstaniu sejneńskim. 21 II 1920 roku został powołany do służby wojskowej i wcielony do 1 baterii 8 Pułku Artylerii Polowej, wraz z którą brał udział w walkach na froncie polsko-bolszewickim jako kanonier. 25 I 1921 roku został bezterminowo urlopowany. 24 IV 1922 roku został powołany do odbycia obowiązkowej, skróconej służby wojskowej w 2 baterii 3 Dywizjonu Artylerii Konnej, a po jej ukończeniu 23 XII 1923 roku przeniesiony do rezerwy. Po zwolnieniu z wojska utrzymywał się z „zarobków dziennych niestałych”. Do 1934 roku mieszkał w Polesiu w gminie Sejwy, później w osadzie Brogi w gminie Krasnopol, a co najmniej od 1936 roku w Smolanach. Był członkiem Placówki Sejwy Związku Peowiaków. Zmarł w Sejnach 15 III 1982 roku. Był odznaczony Medalem Niepodległości (w 1933 roku) i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921.
Opracował Krzysztof Skłodowski.
Uprzejmie prosimy o pomoc Rodzinę i Krewnych Bronisława Borowskiego w odszukaniu jego mogiły na cmentarzu w Sejnach. A może został pochowany na cmentarzu w Krasnopolu lub w Smolanach pomimo tego, iż zmarł w Sejnach?
19.04.2026 r.
Pan Stanisław Jachimowicz ze Stabieńszczyzny odnalazł miejsce zamieszkania rodziny Bronisława Borowskiego i nawiązał z nią kontakt. Na podstawie przeprowadzonych rozmów był uprzejmy przekazać, iż Bronisław Borowski został pochowany na cmentarzu parafialnym w Smolanach. Otrzymaliśmy także zdjęcia mogiły, co umożliwia zgłoszenie do IPN wniosku o rejestrację mogiły Bronisława Borowskiego jako GROBU WETERANA.
20.04.2026 r.
Za zgodą Pana dr Krzysztofa Skłodowskiego prezentujemy uzupełnioną biografię:
Borowski Bronisław ps. „Mały”, ur. 15 I 1901 roku w Rutce Pachuckich w gminie Krasnopol, syn Józefa i Anieli z Pachuckich. W 1903 roku wraz z rodzicami wyjechał do USA, gdzie jego ojciec pracował jako górnik. Uczęszczał do prywatnej polskiej szkoły początkowej, kończąc jeden oddział. W 1912 roku wrócił z rodzicami do kraju i zamieszkał w Polesiu w gminie Sejwy. Uczęszczał wówczas do szkoły początkowej w Smolanach i ukończył dwa oddziały. Był członkiem POW od 1 VI do 15 XI 1919 roku (w innym dokumencie od 10 VII 1919 roku). Wziął udział w powstaniu sejneńskim. W życiorysie złożonym w Komisji Kwalifikacyjnej POW napisał: „W miesiącu czerwcu 1919 roku przyszedł do naszego mieszkania komendant ob. Chałkowski [pchor. Józef Sibera], pytając się matki czy w domu nie ma mężczyzny, matka odpowiedziała mu, że nie ma, ponieważ wówczas pracowałem na polu odległem od domu 4 kilometry. Komendant Chałkowski wlazł na stajnię, przespał się do wieczora, gdy powróciłem do domu […] pyta się czy są Polacy, którym można ufać. Powiedziałem, że znam dobrze niektórych co można na mich polegać. Jednego przyprowadziłem ze wsi Smolany, drugiego z Rudawki i zawiązaliśmy patriotyczną rozmowę. Po kilku godzinach mieliśmy 15 członków. Zadanie było trudne, dobrać ludzi ducha polskiego, którzy żyją pomiędzy miejscowymi Litwinami. W odległości o pół kilometra stała kompania Niemców w we wsi Smolany. Wówczas zorganizowaliśmy tak zwaną komendę lokalną, wybraliśmy pośród siebie na komendanta lokalnego Konstantego Obuchowskiego ze wsi Smolany, jako b. wojskowego. Złożyłem przysięgę na ręce komendanta, przybierając pseudonim »Mały«. Dnia 21 sierpnia 1919 roku na wezwanie stawiłem się do Sumowa pod Sejnami i tam robiliśmy ćwiczenia. Następnie przydzielono nas do kompanii ob. Juchniewicza [prawdopodobnie chodzi o kompanię Piotra Łankiewicza], z którym wyruszyliśmy w nocy 22 sierpnia 1919 roku do Tartaku. Po drodze we wsi Krasnopol rozbroiliśmy posterunek policji litewskiej, zaś we wsi Ryżówka w domie pana Bućki zabraliśmy jednego oficera litewskiego i 14 żołnierzy rozkwaterowanych w Tartaku, prowadząc tych jeńców do Sejn, gdzie zdaliśmy [ich] miejscowej władzy P.O.W. W mieście Sejnach rozstawiono nas na warty przy różnych ulicach. W poniedziałek rano słyszeliśmy gęste strzały od Borku, wybiegliśmy na ulicę i tam rozdano nam amunicję. Wyruszyliśmy ulicą Kalwaryjską i Śmiertelną w stronę Borku, rozsypaliśmy w tyraliery między szpitalem a cmentarzem, gdzie Litwiny zasypywali nas ogniem karabinowym. Po dłuższej walce cofnęliśmy się i tu został zabity Jan Wojtulanis ze wsi Smolany. Na placu przy kościele nie mogliśmy się utrzymać, pozostawiając kilku zabitych. Po cofnięciu się za miasto w linii obronnej, po kilku godzinach przybył na pomoc 2 batalion 41 p.p. i wspólnie ruszyliśmy z powrotem na miasto, gdzie zastaliśmy zabitych kolegów. Oddziałem naszym wówczas dowodził plutonowy Konopko i po dalszych walkach wspólnie z żołnierzami oddział nasz został wycofany z linii bojowej na postój do Krasnopola. W Krasnopolu odbywaliśmy dalsze ćwiczenia i z likwidacją P.O.W. otrzymaliśmy legitymacje członkowskie z podpisem ob. […] Rudnickiego […]. Zostałem zwolniony z P.O.W. dnia 6 września 1919 roku”. 21 II 1920 roku został powołany do służby wojskowej i wcielony do 1 baterii 8 Pułku Artylerii Polowej, wraz z którą brał udział w walkach na froncie polsko-bolszewickim jako kanonier. 25 I 1921 roku został bezterminowo urlopowany. 24 IV 1922 roku został powołany do odbycia obowiązkowej, skróconej służby wojskowej w 2 baterii 3 Dywizjonu Artylerii Konnej, a po jej ukończeniu 23 XII 1923 roku przeniesiony do rezerwy. Po zwolnieniu z wojska utrzymywał się z „zarobków dziennych niestałych”. Do 1934 roku mieszkał w Polesiu w gminie Sejwy, później w osadzie Brogi w gminie Krasnopol, a co najmniej od 1936 roku w Smolanach. Był członkiem Placówki Sejwy Związku Peowiaków. Był żonaty z Janiną (1905–1976). Zmarł w Sejnach 15 III 1982 roku. Został pochowany na cmentarzu w Smolanach. Był odznaczony Medalem Niepodległości (w 1933 roku) i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921.
Opracował Krzysztof Skłodowski.