Za zgodą Pana dr Krzysztofa Skłodowskiego prezentujemy udostępnioną nam biografię:
Dąbrowski Wincenty, ur. 17 II 1897 roku w Dworczysku w gminie Berżniki, syn Antoniego i Marianny z Macewiczów. Ukończył trzyoddziałową szkołę początkową, a następnie pracował „na roli przy rodzicach”. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku wraz z rodziną został ewakuowany w głąb Rosji, gdzie 1 V 1915 roku został powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej. Służył w artylerii konnej. 3 V 1917 roku został zdemobilizowany. „Po rewolucji rosyjskiej” wrócił do kraju. W życiorysie złożonym w Komisji Kwalifikacyjnej podał, że we wrześniu 1918 roku wstąpił do POW (według zaświadczenia Komisji Kwalifikacyjnej był członkiem organizacji od 1 XI 1918 do 20 I 1919 roku). Jak napisał: „będąc patriotą-Polakiem, jako już żołnierz wyszkolony, nie mogąc patrzeć na biedę i maltretowanie przez Niemców braci Polaków od września 1918 r., zacząłem kolegów organizować, aby wstępowali do P.O.W.”. „Wstąpiłem do Polskiej Organizacji Wojskowej z własną bronią w ręku i w konspiracyjnym mieszkaniu Józefa, syna Antoniego Ziniewicza, byłego wójta gminy Giby, we wsi Pomorzanka […] wraz z innymi kolegami organizowaliśmy się pod komendą byłego jeńca niemieckiego – Rosjanina Stepana […], który wysyłał nas na wywiady na szosy oraz lasy państwowe, aby mieć baczenie nad ruchem wrogiej nam armii niemieckiej, […] jak również, my jako członkowie P.O.W. pełniliśmy funkcję Milicji Narodowej”. 14 I 1919 roku wraz z grupą peowiaków z Gib dołączył do oddziału „P.O.W. Okręgu Olickiego”, który maszerując z okolic Olity pod dowództwem Narcyza Misiewicza i Antoniego Józefa Wołągiewicza zatrzymał się na postój w Gibach. Następnie wraz z nim przekradł się lasami przez placówki niemieckie, dotarł do Zambrowa i wstąpił jako ochotnik do 1 Suwalskiego Pułku Strzelców (później 41 Suwalski Pułk Piechoty). Został przydzielony do szkoły podoficerskiej, a po jej ukończeniu przeniesiony do 4 szwadronu Jazdy Tatarskiej w Grodnie, a później „na protekcję rtm. Rychtera, wcielony […] do 13 p. ułanów, walcząc przeciwko bolszewikom pod Lidą, Wilnem, Mińskiem, Kijowem, Warszawą, Grodnem i Suwałkami”. Awansował do stopnia kaprala. 14 XI 1921 roku został zdemobilizowany. W okresie międzywojennym „właściciel małego gospodarstwa rolnego” w Dworczysku. 1 II 1922 roku ożenił się w Berżnikach ze Stanisławą z Budowiczów (ur. ok. 1897 roku w Poćkunach), córką Bartłomieja i Anieli z Palewiczów. Miał pięcioro dzieci. Jego syn Stanisław (ur. 29 X 1922 roku) od 1940 do 1945 roku przebywał na robotach w Krzywem koło Ełku. Według informacji rodzinnych około 1942 roku Wacław został zabrany z domu przez Niemców i nigdy nie wrócił. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu w Berżnikach.
Opracował Krzysztof Skłodowski.