Ignacy Białynicki-Birula urodził się 13 lutego 1897 roku w miejscowości Zabrodzie, (Ziemia Mińska). Był synem Franciszka i Zofii, z domu Wiernikowskiej. W 1915 r. ukończył gimnazjum w Mińsku i do września 1916 r. był studentem wydziału matematyczno-przyrodniczego Uniwersytetu w Kijowie. We wrześniu 1916 r. został powołany do armii carskiej. W 1917 roku ukończył szkołę dla chorążych w Orenburgu (zachodnia Rosja) i w lipcu 1917 r. został skierowany na front z przydziałem do 23. p.p., a 10 grudnia 1918 roku wstąpił jako ochotnik w szeregi tworzącego się Wojska Polskiego. Z 86. p.p (Miński Pułk Piechoty) walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za czyn wojenny, dokonany 15 marca 1920 r. pod miejscowością Gracewicze (był wówczas dowódcą kompanii, liczącej 27 żołnierzy), został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (Krzyżem V klasy). Numer 4117 był wybity na lewej stronie Krzyża. W maju 1920 r. został ciężko ranny. W lutym 1922 r. przeszedł do rezerwy i podjął studia na wydziale matematyczno-przyrodniczym Uniwersytetu Wileńskiego. W 1927 r. przeniósł się na wydział rolniczo-leśny Uniwersytetu w Poznaniu, który, z oceną bardzo dobry, ukończył w czerwcu 1927 r. uzyskując tytuł inżyniera leśnictwa. Od jesieni 1927 r. do sierpnia 1936 r. pracował jako leśniczy w Nadleśnictwie Rospuda, a od sierpnia 1936 r. do września 1939 r. sprawował urząd nadleśniczego w Nadleśnictwie Sejny, z osadą Pomorze. W 1932 r. zawarł związek małżeński z Zofią, małżeństwo Zofii i Ignacego Białynickich-Birula miało dwóch synów: Marka oraz Krzysztofa.
Pod koniec 1944 roku (być może był to styczeń 1945 r.) został wraz z grupą wielu Sejnian aresztowany przez Rosjan i wywieziony do obozu w Twerze, a następnie do obozu w Ostaszkowie, gdzie przebywał w tych samych barakach, w których przetrzymywano polskich oficerów rozstrzelanych w kwietniu 1940 roku. Do domu wysłał tylko jeden pisany na tekturze list, w którym prosił o przysłanie suchego prowiantu, ubrań i insuliny – był bowiem chory na cukrzycę. Zmarł po kilku miesiącach od dnia aresztowania. Został pochowany w nieznanym miejscu, prawdopodobnie na obozowym cmentarzu.
Opracowała Irena Kasperowicz-Ruka na podstawie wskazanych źródeł1.
1Jerzy Krakowiński, Burza nad puszczą, Wydawnictwo wpw, Olsztyn 2003, s. 93-98. Piotr Szyryński, Dom Julii, Oficyna Literatów i Dziennikarzy Pod Wiatr, Warszawa 2015, s.169 oraz wywiad przeprowadzony z wnukiem Pawłem Białynickim-Birulą z 20 IX 2020 roku, por.https://jzi.org.pl/galerie/ludzie-stad/ignacy-bialynicki-birula/a także: https://wbh.wp.mil.pl/pl/skany/detale_wyszukiwarka_bazy_personalne/72527/, https://wbh.wp.mil.pl/c/scans/VM/I.482.45-3541.pdf, https://wbh.wp.mil.pl/pl/skany/detale_wyszukiwarka_bazy_personalne/138893/.
11.01.2026 r.
Marek Białynicki-Birula, syn Zofii i Ignacego oraz Ewa, żona Marka, zostali pochowani na Cmentarzu Komunalnym w Tarnowcu, por. https://gminatarnow.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=2349:
Krzysztof Białynicki-Birula, syn Zofii i Ignacego, żył w latach (1942 – 2004). Został pochowany na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku (ul. Łostowicka 35) w kwaterze 9, w rzędzie 24, na miejscu 3.