Łukaszewicz, Ignacy (1896 – 1988)

Za zgodą Pana dr Krzysztofa Skłodowskiego prezentujemy udostępnioną nam biografię:

Łukaszewicz Ignacy „Łabiński”, ur. 12 II 1900¹ roku w Kodziach w gminie Giby, syn Władysława i Marianny z Wydrów. Był bratem Józefa, członka POW. Ukończył szkołę początkową w Kopciowie, a następnie pomagał w prowadzeniu gospodarstwa rodziców. Jak pisał 15 VII 1918 roku podał wstąpił do „tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej [w innym dokumencie podał, że należał do POW od 15 X 1918 do 19 III 1919 roku] organizującej się w lasach augustowskich w miejscowości Jaminy k. Sopoćkiń, pod dowództwem obecnego por. w stanie spoczynku Piotra Daniszewskiego (pseudonim którego »Orlik«) przysięgę na wierność służby ojczyźnie złożyłem temuż porucznikowi wówczas chorążemu Daniszewskiemu. Przez dłuższy okres czasu brałem czynny udział w pracy konspiracyjnej powierzonej mi przez komendanta oddziału, dostarczając oddziałowi broń wykradaną od Niemców oraz zbieraną od miejscowej ludności, organizowałem chłopaków na Litwie odsyłając do oddziału P.O.W w Sopoćkiniach, a pomimo tego brałem czynny udział w rozbrojeniu Niemców i wypędzaniu ich w miejscowościach Sopoćkinie, Teolin, Balonięta, Jasódów i maj. Jastrzębna. W dniu 13 listopada przybył do Teolina do oddziału kpt. Ignatowicz i ten rozpoczął organizować jawną organizację Samoobrony Ziemi Grodzieńskiej i gdzie przyłączyliśmy się do organizowanego pułku Strzelców Grodzieńskich [później 81 Pułk Strzelców Grodzieńskich], którym dowodził obecny generał Bohaterowicz. W miejscowości tej tropiliśmy komunistów, ponieważ ludność tamtejsza była do naszych oddziałów wrogo usposobiona”. W marcu 1919 roku wraz z pułkiem wyruszył na front polsko-bolszewicki biorąc udział w walkach pod Słonimem, Baranowiczami, Nowogródkiem, rzekami Serwą, Uszą i Szczarą, w Puszczy Nalibockiej, pod Kleckiem, Głuskiem, Słuckiem, Leplem, Rydzyminem, Stołowiczami, Wilnem i Szyrwintami. Został zdemobilizowany 28 V 1922 roku. Następnie pracował jako robotnik w lasach w powiecie augustowskim, suwalskim, grodzieńskim i wileńskim. W 1927 roku wyjechał do Niemiec, gdzie do końca 1928 roku pracował jako robotnik rolny. Po powrocie do Polski zamieszkał w Kodziach. Był żonaty, miał dziecko. Ponieważ jego rodzinne gospodarstwo pozostało na Litwie znajdował się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, „nie mając żadnego najmniejszego gospodarstwa, ani też własnego dachu nad głową. W 1936 roku jego wniosek o odznaczenie Medalem Niepodległości został odrzucony „z powodu braku pracy niepodległościowej”. Był odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921.

Opracował Krzysztof Skłodowski.

¹20.01.2026 r.

Dzięki uprzejmości Pana Stanisława Jachimowicza ze Stabieńszczyzny i jego wytrwałych poszukiwań kontaktu z rodziną dowiedzieliśmy się, że Ignacy Łukaszewicz urodził się 12 lutego 1896 r. w Kodziach, był synem Władysława i Marianny, z domu Wydra. Jego pierwszą żoną była Marianna, z domu Kuźnicka. Zmarł w 1988 r. i został pochowany na Starym Cmentarzu w Sejnach. Pozostawił małżonkę Albinę Łukaszewicz, z domu Kurowską. Wnuk, Pan Marek Łukaszewicz, był uprzejmy przesłać zdjęcie mogiły Dziadka. Na pomniku zapisana została data śmierci jako dzień 29.01.1988 r.